Elimizden hiçbir şeyin gelmediği şu günlerde tek silahımız sosyal medyaysa ben de bir şeyler yapmalıyım dediğim şu vakitlerde kalem tutan elim ve acıyan kalbimle birkaç satır yazmak istiyorum… Kalemim, kağıdım şahit olsun… Safım belli olsun… Duruşum belli olsun…

Yazacak çok şey var fakat bu yazıda o yazılacaklara değinmek istemiyorum. Eksikliklerimiz, hatalarımız ve içinde olduğumuz derin gafletimiz başka zamana konu olmalı… Bugüne değil…

Bugün duamızı edeceğiz.. Başımız önde bu zamana kadar yapmadığımız şeylerin mahcubiyeti ile dua edeceğiz. Kimsenin olmadığını, yalnızca Rablerinin yanlarında olduğunu söyleyen, “Ey, Müslümanlar! Neredesiniz?” diyen din kardeşlerimizin sözlerinin kalbimizde oluşturduğu acı ile dua edeceğiz. Onlar nasıl güçlü bir imanla dimdik ayakta duruyorsa bizde duracağız.

İlk defa yaşanmıyor bunlar. İlk defa bombalar yağmıyor insanların üzerine. Bebekler, çocuklar ilk defa ölmüyor… Ve biz ilk defa “Bu sefer kararlı olacağız davamızda.” demiyoruz. İnsan, çokça unutandır.

Sözlerimin sonu söyleyeceğimiz nice sözlerin başı olsun. Rabbim bu günleri unutturmasın…

Elif Kılıç