İç içe geçmiş hikayelerin içinde yitip gitmekte olan an’lar en hüzünlü şarkıları bestelerler. O an’lar şekerin çayda eriyişi gibi akıp gitmekte olan zamanın içinde erirler. Fakat bilirler ki erimiş bile olsalar yok olmazlar.

O an’lar insanın hatırına hayatın akışı içerisinde ansızın düşüverir. Adeta, “Ben, buradayım. Ve hep burada olacağım.” der gibi. Kimi zaman çalan bir şarkıda, kimi zaman bir yemekte, kimi zamansa bir kokuda…

Koku demişken size limon çiçeklerinin kokusu üzerine bir hikaye anlatacağım bugün. Şimdilerde sadece uzaktan kokusunu aldığı çiçekleri zamanında toplayan küçük bir kızın hikayesini.

Yıllar önce limon çiçekleri toplayan küçük bir kız varmış. Hikaye bu ya, evlerinin avlusundaki limon ağacı çiçek açıp da çeşitli sebeplerden çiçekleri yere düştüğünde küçük elleri ile çiçekleri toplar, kimilerini ipe dizip kendisine kolye veya bileklik yaparmış. Bazen kendi avlularındaki çiçekler yetmez, küçük kız da yan komşunun limon çiçeklerini toplamak için komşuya gidermiş. Yere düşen çiçekler dışında da kendisi ağaçtan çiçek koparmazmış. Bilirmiş ki onlar büyüyecek ve limon olacakmış.

Günler aylara, aylar yıllara karışmış. Günün birinde küçük kız bir limon ağacının altında yere dökülen çiçekleri toplarken kulaklarına uzaklardan bir ayrılık şarkısı ulaşmış. Kız, büyümüş. Ayrılık şarkısının sesi artık daha yakından duyulur olmuş. Zaman tüm acımasızlığı ile yılları önüne katmış götürürken küçük kız o beyaz, mis kokulu çiçeklerin nasıl ekşi limonlara dönüştüğünü görmüş. Limon ağacı da kurumuş.

Böylesi bir ayrılığı bilseymiş… Bilseymiş daha çok limon çiçeği toplarmış. Şehirdeki tüm limon ağaçlarını gezmesi gerekse bile.

Hikayeniz kendine has hüzünlü besteyi çaldığı zaman, rüzgar size o kokuyu getirdiği zaman, o tadı tattığınız zaman limon çiçekleri toplayan kızın şimdilerde limon çiçeklerine hasret oluşunu hatırlayın. Hasret kalışlarımız ise bir başka yazıya konu olsun. O zamana kadar kendinize sarılmayı unutmayın, tüm sevginizle.

Bu arada, siz hiç limon çiçeği topladınız mı?